Wat gebeurt er allemaal?

We kunnen wel vaststellen, dat het nieuws bol staat. Echt bol van de interessante onderwerpen. Je moet wel elke dag kijken naar alle nieuwsuitzendingen en praatprogramma’s om niet hopeloos achter te raken in de meest belangrijke zaken, die momenteel spelen.

Zo is het een must om elke dag je te laten bijpraten over het Nederlands elftal, dat niet presteert, blijkbaar nog geen team is en waar ook nog allerlei zaken spelen, waaronder een onopgeloste steekpartij, die de aandacht in elk geval afleiden van waar het eigenlijk over zou moeten gaan. Hieraan gekoppeld is het reuze belangrijk om op de hoogte te blijven van welke straat nu het meeste geld heeft verknoeid met oranje prullaria. Dit soort geesteszwakte gaat overigens hand in hand met het uitoefenen van zware chantagepraktijken en morele druk op die straatbewoners, die er eigenlijk helemaal niet aan mee willen doen.

Verder blijft onze toppoliticus Pieter Omtzigt de gemoederen flink bezighouden.  Elke dag komt er wel weer een mededeling, dat hij zwaar overspannen thuiszit en nu heeft hij zelfs een zware bom laten bezorgen bij het CDA. Een bom, die momenteel onderzocht wordt door een commissie. Natuurlijk zetten we er een commissie op! Maar de vertraging in de detonatie betekent nog niet, dat de knal uit zal blijven. Ik ben het gedoe rondom Omtzigt al wel behoorlijk zat hoor. Als die man nu nog niet doorheeft, dat hij geen toekomst heeft bij het CDA en waarschijnlijk überhaupt niet langer in de politiek, dan is zijn burn-out nog veel erger dan ik dacht. Pieter zoek een andere baan!

Van ongeveer gelijk niveau is de berichtgeving over de structureel overspelige André Hazes. Op de een of andere manier heeft deze man al lang niets meer van doen met muziek maken en staat hij alleen nog maar in het nieuws vanwege zijn erotische escapades en zijn sterk wisselende contacten. Maar hoe komt het toch, dat vele duizenden zich met die man bezig houden? Wie is die gozer helemaal? Ik ben waarschijnlijk te oud om het te begrijpen. Ik zou ook nog iets over “Kleine Kleine” kunnen zeggen, maar ik heb serieus geen zin om misselijk te worden.

En dan de dagelijkse berichtgeving over Covid19. We vallen elkaar bijna huilend van vreugde in de armen omdat de besmettingscijfers lijken te dalen, de ziekenhuizen leeg lijken te lopen en het aantal Covid doden terugloopt. En de deskundigen haasten zich om te verklaren, dat dit toch wel veel te maken heeft met het o zo succesvolle vaccinatiebeleid. Bewijzen daarvoor zijn er echter niet. Het kan net zo goed te maken hebben met het mooiere weer. Vorige zomer nam de omvang van de pandemie ook flink af. Ook blijkt, dat er steeds vaker naar buiten komt, dat er volledig gevaccineerde personen toch nog flink ziek worden door Covid. Dat is even een tegenvallertje. We weten immers nog eigenlijk niks van de effectiviteit op langere termijn van al die verschillende prikwatertjes. 

Ook heb ik wat moeite met het begrip succesvol als we het over de vaccinatiecampagne hebben. Los van het feit, dat het een organisatorische puinhoop van de eerste orde was, mag je toch wel vaststellen, dat er absoluut geen sprake is van enige logica bij de toekenning van de vaccins. Nog steeds hebben de eerstelijns hulpverleners, zoals brandweer en politie geen voorrang gekregen bij de vaccinatie. En zij komen elke dag in de potentieel gevaarlijk situatie, dat zij een Covid besmet persoon moeten aanraken.

En dan hebben we het nog niet eens over die duizenden leerkrachten, die nu verplicht zichzelf moeten overleveren aan de willekeur en het vaak risicovolle gedrag van hun leerlingen.

Ik begrijp er niks van. Dus blijf ik het nieuws nauwgezet volgen. Ik wil er niks van missen.

© Herman Stel 11 juni 2021

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: