Een ongelukje.

Regelmatig kwamen er ouders met hun kind op zoals ik dat noemde “scholenjacht” . Zij maakten dan op verschillende scholen een afspraak met de directeur om vast te stellen of de school geschikt zou zijn voor hun oogappel.

Tegenover mij zat een jong stel met een schat van een peuter. Een zo op het oog lief meisje, dat het geklets van papa, mama en die vreemde meneer niet zo heel erg boeiend vond en langzamerhand steeds meer en nadrukkelijker aandacht begon te vragen.  Moeder begon wat benauwd om zich heen te kijken. Dochterlief was al uitgekeken op de speeltjes, die ik voor dit soort gelegenheden altijd in mijn kantoor had liggen. Ik bedacht, dat het lokaal van groep 3 meteen naast mijn kantoor, leeg was, omdat de groep naar de gymzaal was. Ik stelde voor, dat het meiske daar kon spelen met het vele speelgoed daar. Puzzels, prentenboeken, blokken, noem maar op.

Nadat de jonge dame was verplaatst ging ik nog even verder met mijn uitleg om daarna een rondleiding voor te stellen. Moeder ging dochterlief ophalen. Na ongeveer 4 seconden hoorde ik haar een luide schreeuw geven en “Ooooh Neee!!” roepen. Wij sprintten achter haar aan om bij de deur van het lokaal in totale verbijstering tot stilstand te komen. Het schouwspel , dat zich voor ons afspeelde was nauwelijks te bevatten.

Zeker twee bij twee meter van de vloer was totaal rood gekleurd. En middenin deze rode, kleverige en natte substantie lag dochterlief met haar mooie zomerjurkje, languit heen en weer te glijden. Zij had het reuze naar haar zin, maar zat van top tot teen onder de rode waterverf.

Het was in het geheel niet bij mij opgekomen, dat naast de puzzels de handvaardigheidsmaterialen in de open kast stonden.

Ik wist niets anders uit te brengen dan, “Nou dan is het bezoek zeker wel voorbij? Jullie willen jullie dochter vast niet meer op onze school hebben.” Waarop moeder mij angstig aankeek en zei: “ Maar meneer Stel wij hebben al lang besloten om uw school te kiezen. Maar wilt ú onze dochter, na dit gebeuren, nog wel inschrijven? “

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: