Afbidden.

Echt van het religieuze ben ik nooit geweest. Afgezien van een blauwe maandag op de zondagschool en een aantal bezichtigingen van kerkgebouwen kwam ik niet zo in aanraking met het Goddelijke.

Ik was zogezegd een ongelovige Thomas. Tot die dag in de zomervakantie. Het zal ongeveer 1980 geweest zijn. Wij waren op schoolkamp. Midden in de Drunense Duinen had de gemeente een tentenkamp opgebouwd met een keukentent, een aantal latrines en een echte waterpomp waaruit grondwater naar boven werd gehaald.

Naast de leiding voor de spelletjes, was er ook een zeer ervaren keukenploeg, die al jaren zorgde voor degelijke maaltijden. De onvermijdelijke macaroni, stamppot andijvie, nasi en natuurlijk een kom soep met brood. Het was altijd superlekker en de jeugd at als wolven.

Die middag hoorde ik een behoorlijke gil, die boven alle kampgeluiden uitkwam. Het bleek, dat één mevrouw van de keukenploeg, bij het afgieten van de aardappelen een flinke scheut kokend water over haar hand had gekregen. De blaren stonden in no time wel een centimeter hoog en de hele hand was ermee bedekt. Zij had uiteraard een enorme pijn en er werd meteen hulp geboden. Koelen en nog eens koelen was de boodschap. Zij kreeg er duidelijk koorts bij en ging met de nodige pijnstillers naar haar tent. Zij zou vast niet in het kamp kunnen blijven. De volgende dag naar huis en naar de dokter. En dan waarschijnlijk weken van pijn en een langzame genezing met de nodige littekens als aandenken.

Een van de jongere leerkrachten, Dianne, ging regelmatig bij haar kijken en merkte, dat er van slapen niet veel zou komen. Hennie, zo heette het slachtoffer verging van de pijn. Dianne vroeg of goed was, dat zij bij de boer aan de rand van het bos ging bellen met een tante van haar. Haar tante bezat de gave om de pijn ‘af te kunnen bidden’. Zij stapte op de fiets en verdween richting boerderij. Hennie had er niet veel vertrouwen in. Maar zij was verder te veel van streek om zich te realiseren wat Dianne ging doen.

Een uur na terugkomst van Dianne, bleek, dat Hennie  geen pijn meer had. Zij sliep die nacht als een roosje en de volgende ochtend liet zij haar zwaar verbrande hand aan iedereen zien. De hand was volledig gaaf. Geen blaren, geen littekens en totaal geen pijn.

Tja, zei Dianne, mijn tante heeft het afgebeden. Dat helpt vaak.

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: