Wat mankeert mij toch?

Gisteren heb ik, misschien al wel voor de vierde keer, mij uitgeschreven bij Twitter. Ooit in 2019 begon ik uit nieuwsgierigheid een beetje mee te tjilpen. Het is nooit echt een fanatieke hobby geworden en zoals gezegd, is het niet de eerste keer, dat ik ermee gestopt ben.

En de reden voor het stoppen was ook elke keer dezelfde. Een spontaan optredende afkeer van alle negatieve berichten en commentaren waardoor je overspoeld wordt.

Blijkbaar hebben we een onbedwingbare neiging om op alles en iedereen te reageren en dan ook nog vaak op de meest verwerpelijke manier. Schelden, beschimpen, beledigen, belasteren, vernederen, enz. , het mag allemaal. En ik zeg niet voor niks „we”. Ik heb die neiging zelf immers ook. En dan doen we het ook nog anoniem. Lekker, onaantastbaar, verborgen achter een valse naam even losgaan op die ander, waar je het zo vreselijk mee oneens ben. Dat anonieme, daar deed ik dan weer niet aan mee. Ik gooide mijn sporadische tweets dan nog wel onder mijn eigen naam het internet op. En nu vraag ik mij oprecht af, wat er met mijn hersens mis is. Heb ik echt het waanidee gehad, dat mijn tweets anderen zouden veranderen? Zou mijn verontwaardigde kretologie nog ergens gelezen worden, laat staan, dat ik er iets mee zou bereiken? Natuurlijk las geen hond mijn zielig geroep in de woestijn. Natuurlijk werd er helemaal niemand tot echte wijsheid bekeerd. Natuurlijk maakten mijn tweets helemaal niets uit.

Waarom deed ik dan toch mee aan Twitter? Waarom moesten mijn eieren ook in die enorme mand vol met bagger? Ik heb ooit nog een poosje gedacht, dat het mij persoonlijk dan tenminste nog opluchtte. Even de frustraties eruit gooien en hup weer door. Ook dat, zo merkte ik, werkte toch niet echt.

Enfin, ik ben nu blijkbaar tot enige wijsheid gekomen door te concluderen, dat ik aan die ranzige bezigheid van het Twitteren niet meer mee wens te doen. Bij het twitterende deel van de massa voel ik mij niet meer thuis.

En dan  ga ik nu analyseren waarom ik dan nog een Facebook en een Instagram account heb en waarom ik in Godsnaam al meer dan duizend blogs het internet op heb gedonderd.

Het verwerven van zelfkennis is best een lastig karweitje.

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

2 gedachten over “Wat mankeert mij toch?

  1. Ik heb mijzelf die vraag ook al vaak gesteld… Waarom stop ik niet met die onzin? Die vraag is moeilijk te beantwoorden. Ik ben ook al eens gestopt met Twitter, maar toch ging ik het missen. Ik meng mij nooit in discussies, maar lees af en toe artikelen die op het platform worden gelinkt. En probeer het doelloze scrollen zoveel mogelijk te vermijden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: