De zorg in de knel!

Alom horen we en lezen we, dat de ‘Zorg’ in ons land het moeilijk heeft. Met name het personeelstekort breekt ons op. Oorzaken van dat personeelstekort zijn legio en ook bij iedereen bekend. Het werken in de zorg is niet meer zo aantrekkelijk als het vroeger was. Mensen, die ziek zijn en mensen in nood helpen vereist natuurlijk een flinke partij idealisme, maar met idealisme koop je geen brood. Daarnaast leidt het tekort aan personeel ook nog eens tot onverantwoord hoge werkdruk en dat leidt weer tot uitval en ziekte onder het personeel. En zie de cirkel is rond.

Ook blijkt er in toenemende mate een groeiend tekort aan huisartsen. Los van de door velen verfoeide opkomst van het aantal samenwerkende huisartsenpraktijken in HOED’s en wat dies meer zij, worden ook de huisartsen geconfronteerd met een gigantische toename in de werkdruk. Ziekenhuizen stoten zorg af, sturen patiënten eerder naar huis en vergroten zo de werklast van de toch al overbelaste huisarts.

Ik mocht, c.q. moest de gevolgen van het voorgaande in de afgelopen maanden aan den lijve ondervinden. Ik schreef in een eerder blog al over de verpleegkundige op de S.E.H. van een ziekenhuis hier in de buurt, die in zijn eentje verantwoordelijk was voor ca. 16 patiënten op de S.E.H. zalen. Met een vrolijk gemoed moest hij ze allemaal temperaturen, bloeddruk meten, medicatie geven, wassen en ontbijt geven. Onverantwoord en chapeau voor deze fantastische man.

Enkele weken daarna mocht ik komen voor mijn eigen operatie. Ik was door de specialist gewaarschuwd, dat het een onaangename en pijnlijke operatie zou worden en er was volop kans op vervelende bijverschijnselen.

De hele intake verliep perfect. Ik werd vriendelijk opgevangen en na het inschrijven lag ik een anderhalf uur later op de operatietafel. Ik was toen al door een gedegen procedure gegaan met drie losse intakegesprekken, waarbij vooral goed gekeken was of ik de juiste persoon was en of men wel de juiste operatie voor ogen had. De chirurg, was een zeer vriendelijke dame, die mij goed informeerde. Na het wakker worden werd ik nog een poosje in de gaten gehouden en na een uurtje mocht ik naar de kamer.

De pijn sloeg na een paar uur toe.  Een vrolijke derde jaars verpleegster in opleiding kwam vriendelijk 2 paracetamolletjes brengen. Zij had blijkbaar geen idee, dat ik al weken aan drie verschillende pijnstillers zat. De zwaarste daarvan was oxycodon. Dus paracetamol?  Ze had net zo goed een dropje kunnen brengen. Na een halve dag van overleg en opzoeken zat ik weer aan mijn „oude” dosis. Ik kon zowaar een uurtje wegdoezelen.

Wat mij steeds meer ging ergeren was, dat er nog steeds niemand mij had verteld of de operatie gelukt was. Het zorgpersoneel mocht niks zeggen en ik heb de hele dag geen arts gezien. Volgens mij helpt de wetenschap, dat de operatie gelukt is ook bij het genezen.

En dat een en ander bij mij toch wat ernstiger was dan normaal, kon je al afleiden uit het feit, dat ik een nachtje mocht blijven. Normaal is mijn ingreep dus een dag opname.

De nacht was een ramp. Geen oog dicht gedaan. Mijn kamergenootje had een maagsleeve gekregen en leed ook volop. Ook dat is dus een operatie, die je niet mag onderschatten. De volgende ochtend bestond weer uit pijn en vele, vele ongemakken, waar je als gezond mens niet bij stilstaat.

De zaalarts kwam na het ontbijt langs en meende dat ik naar huis kon. Mijn verhaal over de pijn en andere problemen brachten haar aan het twijfelen. „We gaan het bespreken,” was het antwoord.

Uiteindelijk heb ik zelf maar besloten naar huis te gaan. Men leek daar wel blij over. Ik kreeg extra pijnstilling en liet een taxi komen. Een verpleegster kwam achter mij aan, wenste mij sterkte en gooide nog een handvol verbandmiddelen in mijn weekendtas.  

Ik heb die middag en nacht thuis heerlijk geslapen.

Denk nu niet, dat dit blog als aanklacht bedoeld is. Het personeel, van artsen tot de schoonmaakploeg, bestond uit lieve, hartelijke en heel hard werkende mensen. Maar wat zijn die mensen verschrikkelijk geknecht door alle protocollen waaraan zij moeten voldoen.

Ik zou hun werk voor geen goud willen doen. We mogen echt heel blij zijn, dat er toch nog steeds mensen zijn, die het wel volhouden.  Die loonsverhoging werd inderdaad hoog tijd.

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

5 gedachten over “De zorg in de knel!

  1. De angst voor van alles heeft ons land geknecht in teveel protocollen.
    Zelfstandig handelen en nadenken is op te veel plaatsen onmogelijk gemaakt.

    Jij hebt dit aan den lijve ondervonden. Toch beschrijf je het nog met een ingetogen vriendelijkheid.

    Ik kan mij daar meestal flink aan ergeren!

    Stille groet,

    Like

  2. De zorg is zelf ziek. De al genoemde oorzaak, personeelstekort, is mede veroorzaakt doordat “men”in z’n onmetelijke wijsheid besloot overal ziekenhuizen te sluiten toen éindelijk de wachtlijsten weggewerkt waren.
    Veel [personeel dat op straat kwam te staan zocht ander werk omdat de vooruitzichten op zorgwerk in de buurt verdwenen.
    Voeg daarbij dat er véél te veel tijd in “schrijven” gaat zitten maar niemand de tijd heeft, of neemt, om ook te lézen.
    Huisartsen zijn nog slechts doorgeefluikjes naar de specialist. Voor kleinere behandelingen hebben ze de praktijk ondersteuner en de assistente , dat maakt het werk zeker niet boeiender.
    Persoonlijk blijf ik zoveel mogelijk uit de buurt van de zorg in de gedachte dat “de meeste patiënten beter worden “ondanks” behandeling door een arts.

    Geliked door 1 persoon

    1. Uiteindelijk zijn veel van dit soort misstanden terug te voeren op het liberale gedachtegoed, dat de politiek de laatste decennia overheerst. Het idee, dat iedereen voor zichzelf kan opkomen, als hij of zij maar goed zijn best doet, slaat helemaal nergens op. En dan het marktdenken. Dat past ook al bij dat liberale denken. En toch weinig steun voor de socialistische partijen. Het is triest.

      Like

      1. Na 9 jaar vrijwel zonder hulp van de zorgsector voor mijn dementerende man gezorgd te hebben kan ik uit ervaring zeggen dat men patiënten máákt doordat de thuiszorg totaal niet aansluit op wat , de groeiende groep, dementerende mensen nodig hebben . heb er veel over geschreven, ook veel zorgpartijen aangeschreven met “praktijkervaringen
        “over hoe het beter kan. maar niemand dóet iets en niemand voelt zich verantwoordelijk om verandering in te voeren.

        Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: