De zorg in de knel (2)

Mijn thuiskomst na de ziekenhuisopname verliep goed. Ik was voorzien van een 10mg pil oxycodon en de taxichauffeur reed uiterst behoedzaam. Ik hoop, dat hij tevreden was met de fooi.

De dagen die volgden waren verre van aangenaam. Ik was mijn conditie kwijt, was mijn kracht kwijt en omdat vele functies weer helemaal moesten herstellen was ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Alles deed pijn en vooral de operatiewond leverde veel ellende op. De hoeveelheid pijnstilling die ik nam, zorgde er gelukkig voor, dat ik voldoende rust kreeg en de dagen veelal liggend doorkwam. Ik kwam zowaar weer tot boeken lezen. Ik vond het wel vreemd, dat ik een afspraak mee had gekregen voor pas begin november en dat er geen tussentijdse controles meer zouden plaatsvinden.

Aan het einde van het eerste weekend thuis kreeg ik een paar flinke bloedingen. De arts had mij wel gewaarschuwd dat dit voorkwam. Desondanks schrok ik behoorlijk en bij de tweede en derde keer stond ik op het punt in paniek te raken. Gelukkig had ik voldoende verbandmiddelen ingeslagen.

Ik besloot de volgende dag meteen ’s ochtends naar de afdeling heelkunde te bellen om raad te vragen.  In de algemene ontslaginformatie stond ook dat ik dat moest doen. Een jonge dame ( dat hoor je soms aan de stem) nam op en hoorde mijn verhaal aan. „Ik zal het even overleggen met mijn collega’s. Ik bel u zo terug.” Het telefoontje kwam na een half uurtje. „Verliest u veel bloed? Wel meer dan een paar druppeltjes?” Ik beschreef haar nogmaals mijn situatie. „ Ik ga dit dan toch even met de dokter overleggen. We bellen zo terug.” En inderdaad kreeg ik haar, na weer een half uurtje, opnieuw aan de lijn. „  De dokter maakt zich wel een beetje ongerust. Zij wil u graag even onderzoeken. Komt u maar naar de spoedeisende hulp. “.

Mijn mond viel open en ik vroeg haar hoe zij dacht, dat ik de afstand naar Rotterdam zou gaan afleggen. Ik kon nauwelijks zitten, had een bloedende wond en liggen ging ook niet lekker. „Heeft u niemand, die u even met de auto kan brengen? Een ambulance moet u in uw geval zelf betalen hoor. Dat betaalt de verzekering niet.”  Ik legde nogmaals mijn situatie uit en vroeg haar of men in elk geval kon voorkomen, dat ik op die S.E.H. , dan weer meer dan vier uur zou moeten wachten tot er hulp kwam. Nee, die garantie kon zij niet geven. Dat lag aan de drukte en op maandag was het meestal best wel druk.

Verdriet en machteloze boosheid vochten in mij om voorrang. Ik had letterlijk tranen in de ogen toen ik haar vertelde, dat ik niet zou komen en het er wel op aan zou laten komen.

Ik belde daarna de huisarts. Ook daar kreeg ik een assistente aan de lijn, die mij vertelde, dat zij het met de dokter zou bespreken. Laat in de middag belde zij terug met de mededeling, dat de dokter het ook verstandig zou vinden als ik dat risico op 4 uur of langer wachten op de S.E.H. maar zou nemen. Ik vertelde haar, dat ik het vertikte en als het fout zou gaan direct met 112 zou bellen.

Vroeger zou een huisarts, zeker eentje, die coschappen heeft gelopen op diverse afdelingen in ziekenhuizen, even bij zijn patiënt langs zijn gegaan om na te gaan of het echt zo slecht ging als de patiënt beweerde. Maar dat was vroeger. Daarvoor heeft een huisarts echt geen tijd meer.

© H Stel 16-10-2021

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

7 gedachten over “De zorg in de knel (2)

  1. Je beschrijft het neutraal.

    Maar wat een schande voor een Rijk Land dat Nederland is.

    Bezuinigingen op bezuinigingen, verkeerde beleidskeuzes op andere missers.

    Het geeft de indruk alsof wij in een onderontwikkeld derde wereldland zijn veranderd ….

    Sterkte met jouw herstel!

    Bezorgde groet,

    Geliked door 1 persoon

  2. Toch was het in de zorg ook niet altijd zonneschijn, misschien in de tijd dat je voor een lichte kijkoperatie nog een week mocht blijven logeren. Het waren toen wellicht heel andere problemen dan nu.
    Het is momenteel echt schrijnend en je vraagt je af wat mensen bezielt die geen vaccinatie willen, maar wel de zorg als ze ziek worden.
    Maar zijn zij het wel echt die dit veroorzaakt hebben, of zijn ze makkelijk aanwijsbaar?
    Zou meer inkomen voor minder stress zorgen?

    Like

  3. We zijn inderdaad een beetje “aan de Goden overgeleverd “als je iets mankeert. Operaties waar je vroeger 2 weken voor in het ziekenhuis lag mag je nu blij zijn als je een nacht mag blijven. Er is natuurlijk vaak minder”snijwerk”door de kijkoperaties maar toch, als ze wéten dat er bloedingen op kunnen, en zullen, optreden lijkt een paar opname dagen me toch veiliger. We zijn tegenwoordig “klant” en klanten moeten gewoon op hun beurt wachten.
    Op het moment geeft de dierenarts meer aandacht aan de patiënt dan de huisarts. Breek me de bek niet open.
    En maar ziekenhuizen sluiten. Maar ondertussen gaat het beter begreep ik, ga zo door.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: