De zorg in de knel (3)

Het is natuurlijk niet de bedoeling, dat ik hele series stukjes ga schrijven om mijn persoonlijke ervaringen met de rafelige kantjes van onze zorg te beschrijven. Maar één voorbeeldje wil ik toch nog even kwijt.

Als gevolg van de ingreep, die ik moest ondergaan en alle ellende daaraan voorafgaand, heb ik een aanzienlijke hoeveelheid pijnstillers moeten slikken. Mijn artsen waren beslist niet kinderachtig als het ging om het voorschrijven van dat spul. En laat één ding duidelijk zijn; ik had die middelen echt nodig.

Zo slikte ik gedurende acht weken vier keer per dag twee Paracetamol, 2 keer per dag 500 mg Naproxen met bijbehorende maagbeschermer, twee keer per dag 10 mg langzame afgifte oxycodon en naar believen ook nog maximaal 6 pilletjes 5 mg oxycodon. Ik had een heel systeem met wekkertjes op mijn telefoon, opdat ik geen van die pillen zou vergeten.

En toen na verloop van een paar weken dacht ik dat het wel tijd zou worden om te stoppen met al die middelen. Zo gezegd, zo gedaan. Het ging helemaal goed totdat ik stopte met de oxycodon. Van het ene op het andere moment werd ik doodziek. Koud, rillerig en ook nog flinke diarree. Ik besloot me eens wat verder te verdiepen in de bijsluiters.

En inderdaad stond daarin vermeld, dat je na langdurig gebruik van dit morfine achtige spul wel even in overleg met de arts moest gaan afbouwen. Het werkte namelijk nogal verslavend. En daar zat hem nu net mijn frustratie. Voorschrijven is één ding. Maar is het niet logisch, dat je als arts dan ook even op de consequenties wijst? Het is, dat ik vrij snel de relatie legde tussen zieker worden en stoppen met de morfine, maar er zullen genoeg mensen zijn, die op deze manier onnodig lang in de ellende belanden.

Enfin na stapje voor stapje de dosis steeds weer te halveren, was ik er binnen een week vanaf. Maar het was toch even een dingetje.

Intussen ben ik verslaafd geraakt aan drop. Ik ben benieuwd wat mijn huisarts daar van vindt.

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

2 gedachten over “De zorg in de knel (3)

  1. In ziekenhuizen is de norm “de patiënt hoeft geen pijn te hebben” en er wordt kwistig gestrooid met pijnstillers.
    De keer dat ik voor kleine operatie in het ziekenhuis lag stapelde de pijnstillers zich op , die waren niét zoveel nodig als er voorgeschreven werd. Pijn heeft een functie en zolang pijn dragelijk is slik ik niets. Beha;ve dat heb ik ook wel geleerd om mee te kijken wat het is dat er gebracht wordt. Maar gelukkig had je bijtijds door wat er aan de hand was,
    En nu maar hopen dat je alles snel af hebt kunnen bouwen.Beterschap maar weer.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: