Ongedierte.

Nog niet iedereen heeft het in de gaten, maar de aarde wordt langzaam maar zeker overgenomen door ongedierte. En dat zou op zich geen probleem hoeven te zijn als onze overheden er de juiste tegenmaatregelen voor zouden treffen. Maar de overheden hebben geen idee hoe dit aan te pakken.

Het betreft namelijk een niet heel gevaarlijke soort. Welnee! Wij hebben hen immers zelf gecreëerd. Toen ze geboren werden waren ze in de meeste gevallen lief, aandoenlijk en volop in staat om ons te vertederen. Maar ergens in de tien tot vijftien jaar daarna is er iets in dat ongedierte mis gegaan. De hersenen zijn gestopt met zich te ontwikkelen. Het geweten hield op met bestaan en het gedrag veranderde naar onlogisch, destructief en meedogenloos.

En nu, kruipen ze elke avond weer vanonder hun stenen of uit hun holen om samen een enorme hoeveelheid zinloze vernielingen aan te richten. Hun laffe gezichten verbergend achter bivakmutsen en capuchons, bedreigen zij de mensen en proberen zoveel mogelijk politiemensen te verwonden of zelfs te doden. Hun rechtvaardiging voor dit soort crimineel gedrag is zeer verschillend en uiteraard afgekeken van de mens. Zelf hebben zij de hersens niet om het uit te leggen. Het toebrengen van schade en leed is ongetwijfeld een soort van perverse zelfbevrediging van deze mislukte, verwerpelijke creaturen.

We hebben er nog steeds geen antwoord op. We weten niet hoe deze groep ongedierte aan te pakken. Zij zijn de vijand, die steeds meer terrein wint.

Zo lang onze overheden geen lef hebben om hen met wortel en tak uit te roeien moeten wij hen vrezen.  Pas op mensen! Het ongedierte gaat winnen.

©Herman Stel 21-11-‘21

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

2 gedachten over “Ongedierte.

  1. Tot op het bot verwend en gepamperd, gewend dat alles in de schoot geworpen wordt zonder énige verantwoording af te hoeven leggen. Het ligt immers altijd aan “de ander”! Inderdaad, zorgwekkend.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: