Ontmenselijking.

De kranten staan de laatste jaren voortdurend bol van het schelden en mopperen op vele instanties, die de menselijke maat niet meer omhelzen, maar afstandelijk en zelfs vijandig de burger tegemoet treden. De toeslagenaffaire mag daar wel een dieptepunt bij worden genoemd, maar ook het feit, dat de belastingdienst het bestaat om hele volksstammen te bestempelen als onbetrouwbaar en zelfs fraudeur, is een schrijnend voorbeeld van de onmenselijke benadering van de burger. Ook de sociale woningbouwverenigingen, de sociale dienst en het U.W.V. scharen zich in dit rijtje.

Hoe is het toch mogelijk, dat er mensen zijn, die werkend in zo’n instituut, opeens hun menselijkheid verliezen? Het lijkt wel zo, dat het hanteren van protocollen en de van bovenaf opgelegde voorschriften leiden tot angst en onverschilligheid. Blijkbaar hoef je je dan niet meer schuldig te voelen als je duizenden gezinnen dupeert of zelfs ruïneert. Eigen verantwoordelijkheid is verdwenen en men verschuilt zich graag achter het instituut zelf. „Het is immers niet mijn schuld of verantwoordelijkheid! Het is de schuld van de Belastingdienst of de schuld van de politiek!” Ja, maar wie is die Belastingdienst dan? Wie is die Sociale Dienst?

Uiteindelijk is het allemaal terug te voeren op die vermaledijde managementcultuur, die ons land overal in de greep houdt. Deze van bovenaf gereguleerde en dood geprotocolleerde cultuur zorgt voor een verregaande afstandelijkheid bij de medewerker, die ook nog voortdurend in angst leeft omtrent het voortbestaan van de eigen baan.

En dus maar weer Kamervragen, een onderzoek en enquête om de handen weer eens collectief in onschuld te kunnen wassen.

Zou het helpen als we als grondregel zouden invoeren, dat bij misstanden consequent de betrokken managers  hun ontslag zouden krijgen, zonder ontslagvergoeding en met de bepaling, dat zij nooit opnieuw in soortgelijk werk mogen worden aangenomen?

De moeite van het uitproberen waard, lijkt mij.

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: