Ventilatie gezeur!

Momenteel word ik een beetje moe van het nu al jaren durende gezeur over de gebrekkige ventilatiemogelijkheden in onze scholen. Nu tijdens de Covid pandemie is goed ventileren blijkbaar een geweldig redmiddel, waardoor onze jeugd en de docenten onbedreigd bij elkaar op de lip kunnen zitten en dus moeten de schoolbesturen snel, heel snel een aannemer gaan bellen.

Maar het gezeur is niet van de lucht. De één of andere expert heeft berekend, dat het aanleggen van een goed ventilatiesysteem in de gemiddelde basisschool zo’n driehonderd duizend euro moet gaan kosten. Het rijk vergoedt daarvan een derde en de rest zal toch echt door de schoolbesturen moeten worden opgehoest. En zij klagen natuurlijk steen en been, dat zij dat geld niet hebben. Dat laatste geloof ik niet zo. Er zijn heel veel schoolbesturen, die behoorlijk kapitaalkrachtig zijn. Het geld hoeft geen belemmering te zijn. Maar volgens mij hoeft het ook niet zoveel te kosten.

Het is echt waar, dat de CO2 meter in een afgesloten klaslokaal met zo’n dertig leerlingen, binnen 5 minuten op rood springt. Niet ventileren is echt zeer slecht. Maar als je dan een of twee ramen een paar minuten opent, dan gaat het groene lampje ook al snel weer aan. En daar gaat het dus ook fout. Zeker in de winter kun je het die arme kinderen niet aandoen om elke 10 minuten de ramen open te zetten. Zo vallen er meer slachtoffers door verkoudheid, spierverkramping , bijholteontstekingen en wintertenen, dan dat er Coronabesmettingen optreden.

Maar als ventileren nu de oplossing is, dan zijn er toch al sinds jaar en dag andere middelen? Ik zie vaak genoeg ramen met daarin een relatief kleine mechanische ventilator. Vier van die ventilatoren in de bovenlichtjes, de deur naar de gang open en het probleem is getackeld. Ik denk, dat dit een veel goedkopere oplossing is. Al is het maar tijdelijk. En ’s zomers gooi je die ramen toch vanzelf open.

Nu hoor ik de kniesoor denken. “Die ventilatoren maken vast een storend geluid!” Onzin! Die moderne motortjes zijn praktisch geluidloos. En trouwens. De gemiddelde schoolklas maakt tegenwoordig zoveel „ onderwijskundige ruis”, lees takkeherrie, dat ze die ventilatoren echt niet horen.

©Herman Stel januari 2022

Actie en geen reactie!?

Vandaag las ik in de krant, dat er in een paar Friese dorpjes, waar ik werkelijk nog nooit eerder van had gehoord, zo’n 150 mensen brand hebben gesticht, rotzooi getrapt en ook nog een agent zwaar hebben verwond. Er werden twee arrestaties verricht. De ME moest meerdere charges uitvoeren tegen de rellende medemensen, maar mensen oppakken was er verder niet bij.

Ik moest meteen weer denken aan de rellen een paar weken geleden in Rotterdam. Politiemensen moesten zich, met gevaar voor eigen leven, verdedigen tegen wangedrochten, die met grote stenen, zwaar vuurwerk en ander wapentuig hen probeerden te doden. Potentiële moordenaars dus. Gelukkig zijn er intussen een aantal opgepakt en ze zullen misschien wel met iets meer dan een “Foei, mag niet!” en “Niet weer doen, hoor!” worden heengezonden, maar het blijft voor mij een onbegrijpelijke zaak, dat de maatschappij het blijkbaar voortdurend goed loopt te praten, dat deze moordenaars steeds maar weer de kans krijgen om slachtoffers te maken.

Ik begrijp, dat een politieman of -vrouw een hele hoop ellende over zich heen krijgt als hij of zij een aanvaller uit zelfverdediging in het been schiet. Dat is voor de politiemensen zeker een reden om dat wapen dan maar niet te gebruiken. En daarnaast is alom bekend, dat de inzet van wapens een tegeninzet van nog zwaardere wapens uitlokt, maar de mantel der liefde lost deze criminaliteit echt niet op. Als je een kind waarschuwt voor een hete kachel en het raakt de kachel toch aan, dan is de brandblaar een waarschuwing voor de rest van het leven.

Ik heb een enorme bewondering voor de politieman, die zo’n ellendeling van een jaar of zestien met een grote baksteen tegenover zich krijgt en dan snel opzij springt. Wat zou die agent denken? “Lekker mis?” Ik neem aan, dat hij wel iets anders denkt. Misschien niet meteen schieten, maar een taser gebruiken? Zodat het toch nog een beetje auw terugdoet?

Er zal wel een filosofie achter het huidige politieoptreden zitten. Ik heb hem nog niet door, maar dat komt misschien nog. In elk geval ben ik totaal ongeschikt voor dat vak, want als ik, als politieman in die frontlinie had gestaan, dan was er behoorlijk veel van dat ongedierte met schotwonden in de toch al drukke ziekenhuizen terecht gekomen. Daar had ik dan mijn baantje voor over gehad.

De-escaleren is de opdracht, die de politie meekrijgt bij een inzet. Daar leert het tuig van de richel alleen maar van, dat ze de volgende keer nog grotere bakstenen kunnen gebruiken. Als je je hand niet brandt aan de kachel, dan raak je hem de volgende keer weer aan.

En de meest gehoorde rechtvaardiging van al dat geweld, namelijk, dat we door de Corona zo vreselijk zielig zijn geworden, laat mij elke keer weer spontaan de tranen in de ogen schieten. En niet van het lachen.

Ondanks deze wraakzuchtige gedachten wens ik toch iedereen een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig, gezond en vreedzaam 2022!

© Herman Stel 31-12-‘21

Veel te gemakkelijk!!

Het is veel te gemakkelijk om achteraf kritiek te leveren op dingen, die fout gingen of anders uitkomen dan is beloofd of voorgespiegeld. Dus, dat moet je ook niet doen. Al wordt het ons in deze barre tijden niet gemakkelijk gemaakt.

Zo is het te gemakkelijk om minister Hugo de Jonge af te branden op zijn belofte, dat voor het eind van het jaar alle zestig plussers hun boosterprik zullen hebben ontvangen.  Een mooie belofte, maar de bureaucratie in dit land, de over geprotocolleerde samenleving, verhindert dat gewoon. Huisartsen, die met pensioen zijn hebben immers geen verstand van injecties geven. Eigen spontane initiatieven om in de vrije tijd de eigen patiënten te gaan “boosten” zijn uit den boze. Dat weet toch iedereen. Dat kun je Hugo echt niet kwalijk nemen.

Het is ook wel echt heel gemakkelijk om de G.G.D. de schuld te geven van de traag verlopende boostercampagne. Het kost nu eenmaal veel tijd om de eerder gesloten priklocaties weer opnieuw in te richten. In sommige gevallen hebben de gemeenten nu eenmaal aan sportverenigingen beloofd, dat zij meer recht hebben op het gebruik van de sporthal dan de G.G.D. En de nood is toch niet zo hoog, dat er sprake kan zijn van het vorderen van die locaties. Welnee, dat begrijpt toch iedereen. Dat kun je onze regering niet kwalijk nemen.

En dat we zouden zeggen, dat het inrichten van bepaalde priklocaties een beetje traag of knullig verloopt is ook wel heel erg gemakkelijk. Zo’n bedrijf, dat de vloer van de sporthal moet leggen heeft nu eenmaal niet meteen twintig man klaar staan voor die job. Nee, dat werk is een secuur werkje, dat je niet even kunt laten doen door bijvoorbeeld een compagnie soldaten van de genie. Die zijn daar niet voor opgeleid en zouden dan toch wel eerst een cursus moeten volgen. Dat begrijpt toch iedereen. Een brug bouwen over een rivier is wel even een ander klusje dan vloerplaten tegen elkaar leggen. Toch?

Ons land slaat zich op de borst als we het hebben over kwaliteit leveren op logistiek gebied. Echter deze relatief eenvoudige klus, waar we ook vorig jaar al veel ervaring mee op hebben gedaan, gaat onze mogelijkheden te boven en dus moeten meneer en mevrouw Jansen uit Schiedam hun prik gaan halen in Den Haag en kunnen daar pas half januari terecht en moet de helft van de zestigplussers een computercursus gaan volgen voor het online maken van afspraken, omdat in deze tijd van hoog technische ontwikkelingen wij het niet voor elkaar krijgen om telefonische afspraken goed te regelen.  Overigens kunnen meneer en mevrouw Jansen ook niet meer samen komen voor de prik. Hij mag om negen uur ’s ochtends komen en zij om half tien ’s avonds.

Verdorie. Nu zit ik per ongeluk toch weer kritiek te leveren.

  © Herman Stel dec. 2021

De paniek slaat toe!

De meest recente persconferentie van ons kabinet maakt het overduidelijk, dat de deskundigen in paniek zijn geraakt. Alle plannen en maatregelen hebben in de afgelopen twee jaren er niet toe geleid, dat wij ook maar enigszins uitzicht hebben op het einde van de pandemie. Een hoog percentage geprikte medemensen bracht niet de beoogde veilige situatie en de huidige nieuwe, zeer haastig ingevoerde lockdown geeft aan, dat wij weer terug bij af zijn.

Ik geloof zondermeer, dat gevaccineerd zijn ervoor kan zorgen, dat je minder ziek zou kunnen worden. Maar het is ook wel duidelijk, dat gevaccineerd zijn geen garantie is, dat je niet heel flink ziek kunt worden of zelfs kunt overlijden.

Het onder controle krijgen van het virus is dus een illusie gebleken. En zelfs als een virusvariant lijkt af te nemen, dan staat een volgend virus, dat nog besmettelijker is, klaar om ons allemaal opnieuw te belagen. De ene aanval volgt op de andere en in die zin is het inderdaad een oorlog geworden.  We mogen ons oprecht flink zorgen gaan maken over de “killervariant” , die mensen in rap tempo zal doden, zonder, dat er ook maar een werkend vaccin is ontwikkeld.  Veel filmmakers hebben daar in het verleden al een behoorlijk, gruwelijk toekomstbeeld van geschilderd. Gelet op de huidige onmacht ten opzichte van de Omikron variant mogen wij ons oprechte zorgen gaan maken. De haast machteloze uitroepen van onze bestuurders, dat het halen van de boosterprik het enige redmiddel voor ons volk zal zijn, spreekt boekdelen.

En nu?  Tja, geen idee!  Kilo’s mondkapjes inslaan, rubberen handschoenen aan zodra je naar de supermarkt gaat, zandzakken voor de deur en liters, heel veel liters whiskey, denk ik.

©Herman Stel dec.2021

Oude wijn door oude zakken.

Vandaag mochten wij opnieuw genieten van een uitermate nuttige bijdrage aan de algemene verwording van het onderwijs. Het grote orakel, adviseursclubje van onze regering, de Onderwijsraad moest opnieuw een rechtvaardiging van haar bestaan afgeven.

En zoals altijd trok men een doos met totaal beschimmelde, aangevreten stukken oud brood uit de kast. Men stelt, dat scholen steeds vaker extra (bij)lessen aanbieden en daarbij vaak samenwerken met commerciële organisaties. Ja hoor! Dat is toch niet zo raar als je bedenkt, dat de huidige managementcultuur in het onderwijs daarop juist al jarenlang aanstuurt. Het onderwijs wordt immers, evenals de zorg, gezien als een bedrijf, dat je ook bedrijfsmatig moet inrichten en leiden. Niet voor niets spreekt de doorsnee onderwijsmanager al lang niet meer over contacten en contactpersonen, maar over stakeholders en worden leerkrachten al jarenlang gezien en behandeld als productie-eenheden.

Dus wat de Onderwijsraad in al haar gespeelde verontwaardiging constateert en verwerpt is een regelrecht gevolg van het overheidsbeleid.

Dat de commercie een duidelijke plek heeft verworven in het onderwijs is ook niet zo gek. De jarenlange bezuinigingen door de onderwijsbesturen hebben schoolleiders massaal in de richting van sponsoring gestuurd. Dat begon in de jaren zeventig van de vorige eeuw al met het gebruik van „gratis” lesmaterialen van de uitgeverij Zon. En of daar sponsoring op zat. Behoorlijk!

Ook hebben veel besturen en gemeenten veel geld op de plank laten liggen of uitgegeven aan dure nascholingstrajecten, zodat er nauwelijks geld overbleef voor onderhoud van schoolgebouwen en schoolomgeving. En dus kozen de directeuren van de scholen voor externe financiering om de school op te knappen. Immers, die besturen die op de centen bleven zitten, eisten wel dat er nieuwe leerlingen gelokt werden. Logisch dat er dan wel een bord aan de school kwam te hangen met daarop de namen van de weldoeners.

Ik kan me echt weer eens oprecht druk maken over de meer dan hypocriete insteek van deze meer dan overbodige Onderwijsraad. Laten die leden van de Onderwijsraad maar gauw voor de klas gaan staan. Er is immers een groot tekort aan leerkrachten.

Ik vrees echter, dat het gros van de leden dat niet eens zou kunnen.

© Herman Stel dec. 2021