Democratie. Een groot goed!

Wat worden we, met als veelvuldige rechtvaardiging het begrip ‘democratie’,  toch vaak belazerd. Zo’n land als Rusland is daar natuurlijk een prachtig voorbeeld van. Een regelrechte dictatuur, waar die crimineel aan de leiding alles en iedereen onderdrukt en bedreigt. Het aantal landen, dat zich democratie noemt en in feite niets anders is dan een pure dictatuur lijkt wel toe te nemen.

Af en toe lijkt het erop, dat ook in ons land de democratische waarden veelvuldig met voeten worden getreden. Een regering, die eigenlijk een kopie is van de mislukte en vaak misdadig opererende voorgaande kliekjes en die nota bene onder leiding van dezelfde minister president opnieuw lak lijkt te hebben aan wat er leeft in het land. Een arrogante houding naar de ellende in Groningen en naar de slachtoffers van de toeslagen affaire. Een systematische doofheid voor de problemen op financieel gebied als gevolg van de achterlijk hoge inflatie. Het niet op gedegen manier ingrijpen op de onevenredige lasten, die ontstaan zijn door de idioot hoge BTW en accijnzen op brandstoffen en benzine. Het totale gebrek aan inzet op het gebied van de arbeidstekorten in de zorg, bij de politie en in het onderwijs. De lijst kan nog veel langer. Je vraagt je af, wat ze eigenlijk nog wel goed doen. Zelfs het ‘losgooien’ van de Covid maatregelen lijkt, gelet op de enorme stijging van het aantal besmettingen,  een verkeerde stap. Daarvoor kan ons volk toch niet hebben gestemd?

En toch zou ik voor geen goud in een ander land willen wonen. We zien in de wereld momenteel voorbeelden genoeg, dat het nog veel slechter kan. Op één onderwerp na. Onze democratie zou wat mij betreft een flink stuk slechter mogen ten aanzien van het omgaan met Thierry Baudet. Die hadden ze echt al lang op een enkele reis naar Rusland moeten zetten.

En zijn er echt nog mensen, die op hem gaan stemmen?  Van dat idee alleen al word ik dan weer zo verdrietig.

Ik heb te weinig verstand!

Als je het nieuws van de afgelopen maanden volgt, dan kan het volgens de media niet anders, dan dat wij deze week of deze maand ondergedompeld worden in iets wat zomaar het begin van de derde wereldoorlog kan worden. Met de troepen van Poetin aan de grens van Oekraïne is de toon gezet en nu is werkelijk iedereen bezig elkaar ervan te overtuigen, dat het echt misgaat. Waarschijnlijk woensdag al. De Telegraaf, immers één van de belangrijkste dagbladen van ons land en volgens sommigen van de wereld, geeft alvast 4 scenario’s voor de invasie van Oekraïne. Dit voor het geval Poetin er nog eentje zou kunnen vergeten, nietwaar?

De president van Oekraïne roept op tot kalmte en tegelijk roept de burgemeester van Kiev heel hard om hulp. En Poetin gaat rustig verder met zijn oefeningen en het verplaatsen van zijn leger dichterbij richting de grens.

Intussen hebben allerlei ministers en presidenten van allerlei landen driftig en veelvuldig overleg. Ze komen nog net niet op hun knieën naar Poetin. God weet wat ze hem allemaal beloven. Het gaat mijn verstand te boven, dat de mensheid zich nog steeds laat leiden door idioten en machtswellustelingen. Wat is het toch, dat de Loekasjenko’s, Poetins, Bolsenaro’s, Orbans en Kim Jong-unen het ook in deze tijd mogelijk maken, dat zij meer dan voldoende volgelingen krijgen om dictator te spelen en als het hen zo uitkomt meerdere landen, hun eigen volk incluis, in de ellende te storten?  Natuurlijk begrijp ik de geopolitieke redenen, de financiële motivaties en de persoonlijke machtswellust van veel van die debielen wel.

Maar dat we het zover laten komen, dat men nu in de eenentwintigste eeuw, ermee wegkomt, dat die criminelen landjepik spelen gaat er bij mij niet in. Om dat te begrijpen heb je veel meer verstand nodig dan waarover ik beschik.

©14-02-2022 Herman Stel.

En dan lig je rustig op het strand…

Vakantie houden is in deze tijd voor ons een wat onwennige situatie. Toch hebben we de gok gewaagd en besloten wij een poosje ons mistige landje te verruilen voor de zonnige zuidzijde van Tenerife. Ook op Tenerife is het winter en dat betekent, dat je in het binnenland in de sneeuw terecht komt en daar en in het noorden regelmatig onthaald wordt op stortbuien. Maar het zuiden geeft een behoorlijke kans op zon, zee en strand.

En dan lig je rustig op minimaal anderhalve meter van de buurman op het strand om vervolgens te worden belaagd door een Italiaanse familie bestaande uit drie mannen en drie vrouwen en vergezeld van een ontelbaar aantal kinderen. Vanaf het moment, dat zij op hun plek zijn aangekomen dendert de ene na de andere herriegolf over ons heen. De vrouwen praten niet, maar roepen en janken. De mannen praten niet, maar schreeuwen naar elkaar en naar hun vrouwen en die gillen uiteraard weer terug. Ze zitten niet en ze liggen niet. Ze zijn voortdurend in beweging. Schreeuwend, bewegend, met handdoeken gooiend en roepend naar hun kinderen, die op hun beurt weer terug schreeuwen of naar elkaar roepen.  De kakafonie van geluiden wordt geen moment minder en het lijkt wel alsof zij het hele strand overheersen. Vele andere strandgangers kijken boos naar dit primitieve geweld, maar ja. Wat kun je er aandoen?

Het lijkt wel alsof de kinderen de baas zijn. Op elk gejengel en gezeur wordt meelevend of boos gereageerd in de vorm van luidruchtig commentaar en als het kind de zin niet krijgt, dan volgt steevast een luidruchtig gejank.  Ook van de anderhalve meter afstand hebben deze Neanderthalers helemaal niets begrepen.

Heerlijk toch, die geweldige diversiteit van culturen. Maar het lukt mij niet om er begrip voor op te brengen.

Ventilatie gezeur!

Momenteel word ik een beetje moe van het nu al jaren durende gezeur over de gebrekkige ventilatiemogelijkheden in onze scholen. Nu tijdens de Covid pandemie is goed ventileren blijkbaar een geweldig redmiddel, waardoor onze jeugd en de docenten onbedreigd bij elkaar op de lip kunnen zitten en dus moeten de schoolbesturen snel, heel snel een aannemer gaan bellen.

Maar het gezeur is niet van de lucht. De één of andere expert heeft berekend, dat het aanleggen van een goed ventilatiesysteem in de gemiddelde basisschool zo’n driehonderd duizend euro moet gaan kosten. Het rijk vergoedt daarvan een derde en de rest zal toch echt door de schoolbesturen moeten worden opgehoest. En zij klagen natuurlijk steen en been, dat zij dat geld niet hebben. Dat laatste geloof ik niet zo. Er zijn heel veel schoolbesturen, die behoorlijk kapitaalkrachtig zijn. Het geld hoeft geen belemmering te zijn. Maar volgens mij hoeft het ook niet zoveel te kosten.

Het is echt waar, dat de CO2 meter in een afgesloten klaslokaal met zo’n dertig leerlingen, binnen 5 minuten op rood springt. Niet ventileren is echt zeer slecht. Maar als je dan een of twee ramen een paar minuten opent, dan gaat het groene lampje ook al snel weer aan. En daar gaat het dus ook fout. Zeker in de winter kun je het die arme kinderen niet aandoen om elke 10 minuten de ramen open te zetten. Zo vallen er meer slachtoffers door verkoudheid, spierverkramping , bijholteontstekingen en wintertenen, dan dat er Coronabesmettingen optreden.

Maar als ventileren nu de oplossing is, dan zijn er toch al sinds jaar en dag andere middelen? Ik zie vaak genoeg ramen met daarin een relatief kleine mechanische ventilator. Vier van die ventilatoren in de bovenlichtjes, de deur naar de gang open en het probleem is getackeld. Ik denk, dat dit een veel goedkopere oplossing is. Al is het maar tijdelijk. En ’s zomers gooi je die ramen toch vanzelf open.

Nu hoor ik de kniesoor denken. “Die ventilatoren maken vast een storend geluid!” Onzin! Die moderne motortjes zijn praktisch geluidloos. En trouwens. De gemiddelde schoolklas maakt tegenwoordig zoveel „ onderwijskundige ruis”, lees takkeherrie, dat ze die ventilatoren echt niet horen.

©Herman Stel januari 2022

Actie en geen reactie!?

Vandaag las ik in de krant, dat er in een paar Friese dorpjes, waar ik werkelijk nog nooit eerder van had gehoord, zo’n 150 mensen brand hebben gesticht, rotzooi getrapt en ook nog een agent zwaar hebben verwond. Er werden twee arrestaties verricht. De ME moest meerdere charges uitvoeren tegen de rellende medemensen, maar mensen oppakken was er verder niet bij.

Ik moest meteen weer denken aan de rellen een paar weken geleden in Rotterdam. Politiemensen moesten zich, met gevaar voor eigen leven, verdedigen tegen wangedrochten, die met grote stenen, zwaar vuurwerk en ander wapentuig hen probeerden te doden. Potentiële moordenaars dus. Gelukkig zijn er intussen een aantal opgepakt en ze zullen misschien wel met iets meer dan een “Foei, mag niet!” en “Niet weer doen, hoor!” worden heengezonden, maar het blijft voor mij een onbegrijpelijke zaak, dat de maatschappij het blijkbaar voortdurend goed loopt te praten, dat deze moordenaars steeds maar weer de kans krijgen om slachtoffers te maken.

Ik begrijp, dat een politieman of -vrouw een hele hoop ellende over zich heen krijgt als hij of zij een aanvaller uit zelfverdediging in het been schiet. Dat is voor de politiemensen zeker een reden om dat wapen dan maar niet te gebruiken. En daarnaast is alom bekend, dat de inzet van wapens een tegeninzet van nog zwaardere wapens uitlokt, maar de mantel der liefde lost deze criminaliteit echt niet op. Als je een kind waarschuwt voor een hete kachel en het raakt de kachel toch aan, dan is de brandblaar een waarschuwing voor de rest van het leven.

Ik heb een enorme bewondering voor de politieman, die zo’n ellendeling van een jaar of zestien met een grote baksteen tegenover zich krijgt en dan snel opzij springt. Wat zou die agent denken? “Lekker mis?” Ik neem aan, dat hij wel iets anders denkt. Misschien niet meteen schieten, maar een taser gebruiken? Zodat het toch nog een beetje auw terugdoet?

Er zal wel een filosofie achter het huidige politieoptreden zitten. Ik heb hem nog niet door, maar dat komt misschien nog. In elk geval ben ik totaal ongeschikt voor dat vak, want als ik, als politieman in die frontlinie had gestaan, dan was er behoorlijk veel van dat ongedierte met schotwonden in de toch al drukke ziekenhuizen terecht gekomen. Daar had ik dan mijn baantje voor over gehad.

De-escaleren is de opdracht, die de politie meekrijgt bij een inzet. Daar leert het tuig van de richel alleen maar van, dat ze de volgende keer nog grotere bakstenen kunnen gebruiken. Als je je hand niet brandt aan de kachel, dan raak je hem de volgende keer weer aan.

En de meest gehoorde rechtvaardiging van al dat geweld, namelijk, dat we door de Corona zo vreselijk zielig zijn geworden, laat mij elke keer weer spontaan de tranen in de ogen schieten. En niet van het lachen.

Ondanks deze wraakzuchtige gedachten wens ik toch iedereen een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig, gezond en vreedzaam 2022!

© Herman Stel 31-12-‘21