Navelbreukje.

Jaren geleden moest ik naar het ziekenhuis om geopereerd te worden aan een navelbreukje. Ik had het lang uitgesteld, maar kreeg er wat last van en dus werd ik om een uur of twaalf, door mijn vrouw  in het plaatselijk ziekenhuis afgeleverd.

Gelukkig niet ervaren op het gebied van medische ingrepen, was ik helemaal niet zenuwachtig.  Ik kreeg een bed aangewezen en moest zo’n operatiehemd aantrekken. De operatie was om twee uur gepland en ik bracht de resterende tijd door met wat lezen en niets doen.

Toen het bijna twee uur was werd ik met bed en al naar de operatiekamer gereden. Ik moest daar even wachten en tot mijn ergernis begon ik opeens flink bang te worden. Zelfs zo bang, dat ik het koud kreeg en stevig begon te bibberen. Ik voelde me ook nog eens heel alleen. Dat hielp ook niet echt.

Een van de operatieverpleegkundigen kreeg het in de gaten. Zij kwam meteen naar mij toe, pakte mijn hand vast en stelde mij gerust. Tot mijn verbazing was het de moeder van één van de leerlingen op de school waar ik directeur was. Ik wist niet eens, dat zij daar werkte. Het rare was, dat ik nu zelfs een beetje schaamtegevoel kreeg over mijn kwetsbaarheid.

Heel professioneel en met een warme uitstraling begeleidde zij mij verder door de voorbereiding en voordat ik er erg in had was ik in slaap.

Om drie uur was ik terug op de kamer en mocht ik wat gele vla opeten en om half vijf kwam een verpleegster vragen of ik mijn schoenen vast kon maken. Dat lukte. Al vond ik het wel eng om te moeten bukken met zo’n verse wond in mijn buik. “Ik zie het al. Dat gaat prima.”, zei de verpleegster. “Bel uw vrouw maar. U kunt naar huis. “

Ik heb die moeder later nog wel bedankt voor haar goede zorg.

Gepubliceerd door hermanstel55

Ik ben gepensioneerd directeur van meerdere basisscholen in het westen van ons land. Mijn werk heb ik meer dan 44 jaar met heel veel plezier en enthousiasme uitgevoerd. Op het fanatieke af. Ik heb veel veranderingen in het onderwijs moeten meemaken. En de meeste waren helaas geen verbeteringen. In mijn meer dan 44 jaar ‘in het onderwijs’ heb ik mijn ooit zo prachtige vak totaal kapot zien gaan. Momenteel besteed ik een deel van mijn vrije tijd aan het werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Begonnen als chauffeur en hulpverlener op de bekende Rode Kruis bus en een poosje lid van het Dagelijks Bestuur van onze afdeling, heb ik mij een poos bezig gehouden met de opzet van een rijopleiding voor nieuwe chauffeurs op de rolstoelbussen en voor het Covid vervoer. Zeer afwisselend werk en af en toe doet het mij zelfs weer denken aan aspecten van mijn vroegere werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: